بررسی روش سیمپلکس برای حل مُدل‌های برنامه¬ریزی خطی

الملخص

امروزه، در مدل‌های برنامه‌ریزی خطیِ تحقیق در عملیات، به‌مسئله ترکیب تولید و نقش آن در تابع هدف، توجه کافی نشده است؛ مسئله‌ای که منجر به افزایش مصارف و کاهش کارایی در سیستم‌های تصمیم‌گیری گردیده‌است. در حالی‌که با استفاده از مدل‌های برنامه‌ریزی خطی می‌توان از مصارفی اضافی جلوگیری کرد. یکی از روش‌های مؤثر در حل این‌گونه مدل‌ها، روش سیمپلکس می‌باشد که به‌عنوان یک تکنیک پیشرفته و پرکاربرد تحقیق در عملیات شناخته می‌شود. این روش برای حل مدل‌هایی که شامل تابع هدف خطی و محدودیت‌های خطی هستند، طراحی شده و بالخصوص در مسائلی با بیش از دو متحول تصمیم، کاربرد دارد؛ برخلاف روش‌های ساده‌تری مانند روش ترسیمی که تنها برای دو متحول قابل استفاده‌اند. هدف از این تحقیق، معرفی و بررسی کامل روش سیمپلکس از میان سایر روش‌های درست به‌منظور کاهش مصارف اضافی و مطلوب‌سازی مؤثرتر تصمیم‌گیری‌ها می‌باشد. این تحقیق به‌صورت کتابخانه‌ای انجام شده و از منابع معتبر علمی استفاده گردیده‌است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که روش سیمپلکس یکی از ابزارهای کلیدی در تحلیل و ارائه اطلاعات در علوم مختلف به‌شمار می‌رود و توانایی بالایی در ساده‌سازی مفاهیم پیچیده و ارائه آن به‌صورت قابل درک برای مخاطبان دارد. در نتیجه، این میتود برای حل مدل­های برنامه­ریزی خطی تحقیق در عملیات با تمام جزئیات معرفی شد تا در فعالیت‌های روزمره، ضرر به حداقل و فایده به حداکثر رسانیده شود.