بررسی تأثیر توانمندسازی کارکنان بر انکشاف پایدار (مطالعه موردی: پوهنتون‌های ولایت فراه)

الملخص

انکشاف پایدار مفهومی چندبعدی و راهبردی است که تحقق آن نیازمند هماهنگی میان عوامل انسانی، اجتماعی، اقتصادی و محیط‌زیستی می‌باشد. یکی از مؤلفه‌های کلیدی در این مسیر، توانمندسازی کارکنان است که به‌عنوان ابزار مؤثر مدیریت منابع انسانی، موجب ارتقای کارایی، افزایش تعلق سازمانی و تسهیل دستیابی به اهداف انکشافی می‌گردد. ارتباط میان توانمندسازی و انکشاف پایدار در این است که توانمندسازی با تقویت سرمایه انسانی، ظرفیت سازمان‌ها و جوامع را در پاسخ‌گویی به چالش‌های انکشاف پایدار افزایش می‌دهد. هدف این تحقیق بررسی تأثیر توانمندسازی کارکنان بر انکشاف پایدار در پوهنتون‌های ولایت فراه می‌باشد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و از نوع کاربردی است. جامعه آماری شامل 208 نفر از اعضای کادر علمی و اداری پوهنتون‌های ولایت فراه (177 نفر از پوهنتون امارتی فراه و 31 نفر از پوهنتون خصوصی غرجستان) می‌باشد. نمونه‌گیری به روش تصادفی ساده انجام و حجم نمونه با سطح خطای پنج درصد بر اساس فرمول کوکران 135 نفر تعیین شد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه و تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از مدل معادلات ساختاری در نرم‌افزار AMOS صورت گرفت. نتایج نشان داد ضریب رگرسیون بین توانمندسازی کارکنان و انکشاف پایدار برابر با 0.54 بوده که بیانگر رابطه مثبت و معنی‌دار میان آن‌ها است. همچنین، مؤلفه‌های توانمندسازی شامل احساس شایستگی (0.23)، خودمختاری (0.09)، تأثیرگذاری (0.10) و معنی‌داری (0.13) هر یک به‌طور جداگانه نقش مؤثری در ارتقای انکشاف پایدار دارند. بر این اساس، توانمندسازی کارکنان به‌طور معنی‌داری بر انکشاف پایدار پوهنتون‌های ولایت فراه تأثیرگذار است.